اشاره : مرحوم حضرت آيت الله آخوند ملامحمدجواد صافى ، والد گرانقدر مرجع عاليقدر كه داراى تأليفات متعددى هستند ، در اثر ارزشمند خود بنام " نفايس العرفان " در پايان هر فصلى ، با توسل به حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام آن فصل را به پايان رسانده است . مصيبت‌هايى كه در اين بخش مىآيد از همين اثر ارزشمند انتخاب شده است . اشعار اين‌بخش نيز ، سروده‌ى آن فقيه صمدانى مىباشد . مصيبت اول آن وقتى كه هر دو دست مبارك ابىالفضل العباس قطع شده بود و تير كين بر ديده حق‌بينش نشسته و بدن اطهرش مانند خانه زنبور از كثرت زخم سنان و تير ، سوراخ سوراخ گشته و آبى كه براى اطفال حمل مىنمود بر زمين ريخته بود : آيساً من الحياة و قريباً الى المماة بود كه ملعونى با عمودى از آهن رسيد . چون ديد ، عباس ، دستى ندارد و توانائى دفاع در وجود مباركش نيست ، از خدا و رسول شرم نكرده و بر مظلومى آن جناب ترحم ننمود و چنان عمود را به قوت هر چه تمام‌تر - بر فرق مباركش زد كه مغز سرش بر شانه مبارك ريخت . چو دشت بلا از غمش تار شد * كشيد آه و از زين نگون‌سار شد ور افتاد با سينه چاك چاك * بسر باد خاكم ز زين روى خاك